Het begon allemaal op een strandbed op Kreta. Het was zomervakantie en ik had de zee in mijn uitzicht en zeeën van tijd in mijn vooruitzicht. Het waaide hard en tussen alle zandkorrels door las ik het boek De Goede Zoon, geschreven door Rob van Essen. “In januari 2020 moet ik hier een animatie over gemaakt hebben”, dacht ik bij het omslaan van weer een nieuwe bladzijde.

En nu, een half jaar later heb ik weer een hoofdstukje van mijn opleiding aan de kunstacademie afgesloten: Semester 3! Met drie 9’s nog wel! En vandaag wil ik het het proces met jullie delen. Klik hier om alvast het eindresultaat te zien.

Mijn doel voor dit semester was om mezelf op zoveel mogelijk vlakken uit te dagen. Denk aan het ontdekken van verschillende technieken, stijlen en digitale software. Ik besloot drie stukjes uit het boek te halen en ieder in zijn eigen stijl te maken. Op die manier kon ik ook meteen de contrasten tussen de verschillende gezinssituaties het beste weergeven.

Scene 1

Dit zijn een paar testen die ik maakte voor de eerste scene waarin een perfect jaren ’50 gezinnetje te zien is. Uiteindelijk heb ik voor rechtsboven gekozen omdat deze voor nu het beste paste bij wat ik wilde uitstralen met mijn animatie, maar alle vier zijn geïnspireerd door illustraties uit de jaren ’50.

Referentiefoto’s van “gelukkige” gezinnetjes uit de jaren ’50. Deze foto’s komen uit het boek De jaren ’50 van Jack Botermans en Wim van Grinsven.

Alle texturen uit de eerste scene, heb ik zelf gemaakt. Daarvoor heb ik een oud boek gepakt en 55 blz van een kleurtje voorzien. Dat vervolgens ingescand en als lagen gebruikt in mijn animatie.

Dit is een referentie video voor de vader uit de eerste scene.

Scene 2

Voor de tweede scene maakte ik een stop motion met characters. Het tweede gezin is in tegenstelling tot het eerste gezin heel streng gereformeerd en er hangt een kille sfeer.

De gezichten van de characters zijn gemaakt in een 3D programma, dat ik mijzelf de afgelopen periode heb aangeleerd. Zoals je ziet ging ik in eerste instantie uit van anatomisch “correct” hoofd, maar toen het eenmaal 3D geprint en geverfd was leek het te veel op een Barbie. Dus kreeg ik als feedback om het veel meer te versimpelen en kwam zo tot een character waar ik wel tevreden mee was.

De gezichten hebben allemaal een verschillend mondje waardoor ik de illusie kan wekken dat ze praten. Met een kliksysteem was ik in staat om ze steeds te vervangen tijdens het animeren zelf.

De expositie vond plaats in de Verkade fabriek in Den Bosch waar ook mijn animatie werd getoond op het grote doek! Het was zo leuk om de reacties van het publiek te horen en om mijn eigen film op een groot scherm te zien.

Ik ben benieuwd wat jullie van de animatie vinden.
Tot (meer te) ziens!